Wyobraź sobie dużą metropolię z milionami mieszkańców. Codziennie prowadzi fabryki, góry śmieci przemysłowych. Wszystkie toksyczne odpady zostały starannie zapakowane w worki i położone na platformie ładunkowej.
W umysłach większości kobiet układ rozrodczy jest postrzegany jako w pełni autonomiczne królestwo. Jeśli występuje adenomioza, torbiel endometrioidalna lub dorosły włókniak, kobieta udaje się do ginekologa. Ginekolog przepisuje syntetyczne progestatyny, COC lub oferuje operację.
Jednym z najtragiczniejszych paradoksów współczesnej medycyny wąskoprofilowej jest sytuacja, gdy kobieta jest leczona przez dwóch pięknych lekarzy, którzy nigdy ze sobą nie rozmawiają. Ginekolog widzi ogniska endometriozy, adenomiozy, torbieli i dolegliwości bólu podczas miesiączki.
Kiedy u kobiety diagnozuje się "endometriozę" lub "denomiozę", najczęściej jest sama z całkowitą niepewnością. Jeden specjalista oferuje sztuczną menopauzę lub hormonalną helisę. Inny mówi: "Dopóki jesteśmy tolerancyjni, pijemy środki przeciwbólowe, a tam zobaczymy".
Kiedy kobieta opuszcza salę diagnostyki ultradźwiękowej, trzymając wydruk z terminami "węzeł miotajny", "formacja retencyjna" lub "adenomioza", pierwszą reakcją jest dezorientacja i szok. Wydaje się, że ciało ogłosiło prawdziwą rewoltę.
Kronika endometriozy prawie zawsze ma ten sam smutny scenariusz. Początkowo, w wieku 20-23 lat, żołądek po prostu "ciągnął". Zapisano jedną tabletkę z lekiem przeciwbólowym lub filiżanką gorącej herbaty.
Istnieje specjalny rodzaj cichego miesięcznego wyczynu, za który kobiety nie są przyznawane medale. Scenariusz żyjący milionami: Poranek pierwszego lub drugiego dnia cyklu. Budzisz się nie z pierścienia alarmowego, ale ze znajomego konwulsyjnego skurczu w dolnej części brzucha.
Być może najtrudniejszym warunkiem dla kobiety po sali ultradźwiękowej jest stan całkowitego zamieszania przed wieloma wzajemnie wykluczającymi się myślami.
Strach przed operacją nie jest słabością ani kapryśnością. Kiedy kobiecie proponuje się operację macicy, prawie zawsze uderza w najgłębsze sznurki duszy.
„Masz milam. Węzeł jest jeszcze mały, więc po prostu widzimy. Za pół roku dojdziesz do kontroli”. To zdanie usłyszała prawie każda kobieta, u której zdiagnozowano ten pierwszy raz.